شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنیدمگر مساحت رنج مرا حساب کنیدمحیط تنگ دلم را شکسته رسم کنیدخطوط منحنی خنده را خراب کنیدطنین نام مرا موریانه خواهد خوردمرا به نام دگر غیر از این خطاب کنیددگر به منطق منسوخ مرگ میخندممگر به شیوه ی دیگر مرا مجاب کنیددر انجماد سکون ، پیش از آن که سنگ شوممرا به هرم نفس های عشق ، آب کنیدمگر سماجت پولادی سکوت مرادرون کوره ی فریاد خود مذاب کنیدبلاغت غم من انتشار خواهد یافتاگر که متن سکوت مرا کتاب کنید*******بیمارستانم

خدا کند که تو را در تو جا گذاشته باشم

بدون آنکه خودم را به یاد داشته باشم

شبی که خاطرههای تو را به خاک سپردم

کسی خیال نمیکرد دانه کاشته باشم

چقدر گریه ابر بهار غیر طبیعیست

چقدر حال من بیقرار غیر طبیعیست

به اختیار خودم از تو دور میشوم اما

قبول کن که همین اختیار غیر طبیعیست

دهان جام شراب از چه بازمانده به حیرت !؟

کدام تلخی این روزگار غیر طبیعی است ؟

من از دریچه چشم تو خیرهام به جهانم

وگرنه سبزی این شوره زار غیر طبیعی است

ای شب زده! با خواب تو ، خورشید چه کرده ست؟

با منطق رویای تو، تردید چه کرده ست؟

مغرور من ! ای کاش زمان در کف من بود

تا مخترع آینه میدید چه کرده ست..!

با دیدن تو هر که، لب آراست به لبخند

با قلب من ای دوست ، نفهمید چه کرده ست